Archiwa miesięczne: Marzec 2014

Nadczynność tarczycy a zaburzenia nastroju

Dodaj komentarz

Po napisaniu artykułu o niedoczynności tarczycy i depresji, kilka osób poprosiło mnie o komentarz na temat nadczynności tarczycy i zaburzeń nastroju… Tak więc dzisiaj przedstawiam wiadomości na ten temat. Przypomnę Wam tylko, że tarczyca to gruczoł, który znajduje się w obrębie szyi poniżej krtani, i wydziela hormony odpowiedzialne za metabolizm, poziom energii, nastrój, płodność i masę ciała.

Nadczynność tarczycy pojawia się, gdy tarczyca zaczyna wydzielać zbyt dużo hormonów. Czasami stan ten przebiega bez objawów, ale najczęściej osoba z nadczynnością cierpi na:

  • utratę masy ciała pomimo dobrego lub zwiększonego apetytu i takiej samej lub większej ilości spożywanego pokarmu
  • przyspieszone bicie serca, uczucie palpitacji lub nieregularnego rytmu serca
  • nadmierne pocenie się i uczucie gorąca, nietolerancja wysokiej temperatury
  • drżenie rąk
  • uczucie braku oddechu
  • uczucie zmęczenia i osłabienia mięśni
  • częste wypróżnienia
  • ścieńczenie i wypadanie włosów
  • zaburzenia nastroju, takie jak lęk, drażliwość, pobudzenie, labilność nastroju
  • zaburzenia snu
  • trudności w koncentracji uwagi
  • nieregularne i skąpe miesiączki

Bardzo rzadko wskutek nieleczenia ciężkiej nadczynności tarczycy może dojść do tzw. „burzy tarczycowej”, która zagraża życiu pacjenta z powodu podwyższonej temperatury ciała, nadciśnienia, zaburzeń krążenia i świadomości. Przewlekła nadczynność tarczycy może prowadzić do osteoporozy (ścieńczenia i łamliwości kości).

Najczęstsza przyczyna nadczynności tarczycy to choroba Graves-Basedowa, która czasami występuje rodzinnie. Jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym, w której własne przeciwciała chorego atakują tkankę tarczycy. Tarczyca, w odpowiedzi na ten „atak”, produkuje nadmiar hormonów. Oprócz typowych objawów nadczynności tarczycy, w choroba ta dodatkowo może objawiać się tzw. oftalmopatią tarczycową, czyli wytrzeszczem oczu, oraz zaczerwienieniem skóry i wysypką.

Rzadsze są inne przyczyny nadczynności, na przykład łagodne guzki tarczycy, zapalenie tarczycy, spożycie nadmiernej ilości jodu (z którego produkowane są hormony tarczycy) i nieprawidłowa funkcja przysadki, która jest gruczołem znajdującym się w obrębie mózgu i regulującym funkcję wielu innych gruczołów w organizmie, w tym tarczycy.

Rozpoznanie nadczynności tarczycy wymaga stwierdzenia podwyższonego stężenia hormonów tarczycy lub przysadki we krwi.

Nadczynność tarczycy leczy się raczej łatwo, przez podanie radioaktywnego jodu lub preparatów przeciwtarczycowych. Czasami, gdy gruczoł jest bardzo duży, potrzebne jest leczenie operacyjne, aby powiększona tarczyca nie uciskała na drogi oddechowe i pokarmowe. Leczenie operacyjne może być konieczne również wówczas, gdy pacjent nie toleruje leków lub gdy na nadczynność tarczycy cierpi kobieta w ciąży, której nie można leczyć farmakologicznie.

Mimo, że kilka objawów nadczynności tarczycy może przypominać depresję (uczucie zmęczenia, zaburzenia snu, trudności w koncentracji uwagi, utrata masy ciała, zmiany nastroju), rzadko te dwie choroby bywają mylone – znacznie częściej to niedoczynność tarczycy przypomina depresję. Czasem jednak labilność nastroju i drażliwość wymagają diagnostyki różnicowej ze stanem depresyjnym. Częściej stan podenerwowania, pocenie, drżenie rąk i przyspieszone bicie serca naśladują stany lękowe, a pobudzenie – nawet łagodne stany maniakalne. Nadczynność tarczycy czasami może przebiegać z napadami paniki, i wtedy chory zwykle trafia w pierwszej kolejności do psychiatry, zamiast do internisty lub endokrynologa. W skrajnej, nieleczonej nadczynności tarczycy pacjenci mogą nawet halucynować, co sprawia wrażenie zaburzeń psychotycznych.

Nie ulega wątpliwości, że hormony tarczycy wpływają na nasze emocje i stan psychiczny. Prawidłowe leczenie nadczynności tarczycy wymaga więc postawienia prawidłowej diagnozy, tak aby wdrożyć skuteczne leczenie.

 

Bibliografia:

http://www.webMD.com

http://www.medicinenet.com

http://www.mayoclinic.org

http://www.psychologytoday.com

A.G. Awad „The Thyroid and the Mind and Emotions/Thyroid Dysfunction and Mental Disorders” reprinted from Thyrobulletin, Vol. 7, No. 3 at http://www.thyroid.ca/e10f.php#null

Niedoczynność tarczycy a depresja

Dodaj komentarz

Niedawno administratorka strony na Facebooku, poświęconej chorobie Hashimoto, poprosiła mnie o artykuł na temat depresji w niedoczynności tarczycy. Tak więc przedstawiam Państwu informacje, które udało mi się zebrać z wielu różnych źródeł i mam nadzieję, że będą pomocne – szczególnie tym z Was, którzy cierpią na choroby tarczycy.

Tarczyca to gruczoł, który znajduje się w obrębie szyi poniżej krtani, i wydziela hormony odpowiedzialne za metabolizm, poziom energii, nastrój, płodność i masę ciała. Choroby tarczycy mogą przebiegać zarówno z nadmiernym wydzielaniem hormonów, jak i z ich niedoborem. W przypadku niewydolności tarczycy mamy do czynienie z niedoborem hormonów, który prowadzi do powoli nasilających się objawów, takich jak:
– sucha, szorstka skóra
– przerzedzenie włosów,
– uczucie zmęczenia i osłabienia mięśni,
– obniżony nastrój,
– zaparcia,
– zaburzenia pamięci,
– częste, intensywne miesiączki,
– ochrypły głos,
– gorsza tolerancja zimna,
– przyrost masy ciała,
– obrzęk oczu i twarzy,
– powiększona tarczyca,
– bóle i uczucie usztywnienia stawów,
– mrowienie i drętwienie rąk i nóg,
– zaburzenia seksualne, bezpłodność, poronienia,
– zaburzenia sercowo-naczyniowe, np. podwyższony poziom cholesterolu, spowolnienie akcji serca itp.

Istnieje wiele różnych powodów niewydolności tarczycy, ale do najczęstszych należą: stany zapalne tarczycy, choroba Hashimoto, która jest wrodzonym zapaleniem tarczycy o podłożu immunologicznym, poporodowe zapalenie tarczycy, które jest zwykle stanem przejściowym i występuje u 5-8% kobiet wkrótce po porodzie oraz znaczny niedobór jodu w diecie. Kobiety, szczególnie po 60-tym roku życia, chorują na niedoczynność tarczycy częściej, niż mężczyźni, chociaż jest to zaburzenie występujące u około 3-5% społeczeństwa.

Niedoczynność tarczycy rozpoznaje się na podstawie badania poziomu hormonów tarczycy i przysadki we krwi. Jest to stosunkowo proste badanie, możliwe do wykonania w większości laboratoriów medycznych. W razie wątpliwości warto poradzić się endokrynologa, który jest lekarzem specjalizującym się w chorobach o podłożu hormonalnym.

Niedoczynność tarczycy leczy się poprzez wielomiesięczne lub wieloletnie podawanie preparatów tarczycy, co zwykle likwiduje objawy niedoczynności tarczycy.

Niektóre z objawów niedoczynności tarczycy – zmęczenie, drażliwość, trudności w koncentracji uwagi, zmiany masy ciała, obniżony nastrój i problemy ze snem – występują również w depresji. Mimo, że niedoczynność tarczycy i depresja to różne choroby, z powodu podobnych objawów lekarz może przez pomyłkę rozpoznć depresję u osoby z niedoczynnością tarczycy. Dlatego trzeba zwracać uwagę na inne objawy, które mogą wskazywać na chorobę tarczycy (wymienione powyżej), a u osób z podejrzeniem depresji lekarz powinnien zawsze przeprowadzić badanie różnicowe w kierunku niedoczynności tarczycy. Czasami, gdy poziom hormonów tarczycy w depresji jest na granicy normy, lekarz psychiatra może dodać preparaty tarczycy do leków przeciwdepresyjnych, aby wspomóc leczenie depresji.

W rzadkich przypadkach obie choroby współistnieją, i wtedy należy leczyć depresję i niedoczynność tarczycy rówocześnie.

Referencje:
http://www.WebMD.com
http://www.MayoClinic.org
http://www.medicinenet.com
http://psychcentral.com