Niedawno administratorka strony na Facebooku, poświęconej chorobie Hashimoto, poprosiła mnie o artykuł na temat depresji w niedoczynności tarczycy. Tak więc przedstawiam Państwu informacje, które udało mi się zebrać z wielu różnych źródeł i mam nadzieję, że będą pomocne – szczególnie tym z Was, którzy cierpią na choroby tarczycy.

Tarczyca to gruczoł, który znajduje się w obrębie szyi poniżej krtani, i wydziela hormony odpowiedzialne za metabolizm, poziom energii, nastrój, płodność i masę ciała. Choroby tarczycy mogą przebiegać zarówno z nadmiernym wydzielaniem hormonów, jak i z ich niedoborem. W przypadku niewydolności tarczycy mamy do czynienie z niedoborem hormonów, który prowadzi do powoli nasilających się objawów, takich jak:
– sucha, szorstka skóra
– przerzedzenie włosów,
– uczucie zmęczenia i osłabienia mięśni,
– obniżony nastrój,
– zaparcia,
– zaburzenia pamięci,
– częste, intensywne miesiączki,
– ochrypły głos,
– gorsza tolerancja zimna,
– przyrost masy ciała,
– obrzęk oczu i twarzy,
– powiększona tarczyca,
– bóle i uczucie usztywnienia stawów,
– mrowienie i drętwienie rąk i nóg,
– zaburzenia seksualne, bezpłodność, poronienia,
– zaburzenia sercowo-naczyniowe, np. podwyższony poziom cholesterolu, spowolnienie akcji serca itp.

Istnieje wiele różnych powodów niewydolności tarczycy, ale do najczęstszych należą: stany zapalne tarczycy, choroba Hashimoto, która jest wrodzonym zapaleniem tarczycy o podłożu immunologicznym, poporodowe zapalenie tarczycy, które jest zwykle stanem przejściowym i występuje u 5-8% kobiet wkrótce po porodzie oraz znaczny niedobór jodu w diecie. Kobiety, szczególnie po 60-tym roku życia, chorują na niedoczynność tarczycy częściej, niż mężczyźni, chociaż jest to zaburzenie występujące u około 3-5% społeczeństwa.

Niedoczynność tarczycy rozpoznaje się na podstawie badania poziomu hormonów tarczycy i przysadki we krwi. Jest to stosunkowo proste badanie, możliwe do wykonania w większości laboratoriów medycznych. W razie wątpliwości warto poradzić się endokrynologa, który jest lekarzem specjalizującym się w chorobach o podłożu hormonalnym.

Niedoczynność tarczycy leczy się poprzez wielomiesięczne lub wieloletnie podawanie preparatów tarczycy, co zwykle likwiduje objawy niedoczynności tarczycy.

Niektóre z objawów niedoczynności tarczycy – zmęczenie, drażliwość, trudności w koncentracji uwagi, zmiany masy ciała, obniżony nastrój i problemy ze snem – występują również w depresji. Mimo, że niedoczynność tarczycy i depresja to różne choroby, z powodu podobnych objawów lekarz może przez pomyłkę rozpoznć depresję u osoby z niedoczynnością tarczycy. Dlatego trzeba zwracać uwagę na inne objawy, które mogą wskazywać na chorobę tarczycy (wymienione powyżej), a u osób z podejrzeniem depresji lekarz powinnien zawsze przeprowadzić badanie różnicowe w kierunku niedoczynności tarczycy. Czasami, gdy poziom hormonów tarczycy w depresji jest na granicy normy, lekarz psychiatra może dodać preparaty tarczycy do leków przeciwdepresyjnych, aby wspomóc leczenie depresji.

W rzadkich przypadkach obie choroby współistnieją, i wtedy należy leczyć depresję i niedoczynność tarczycy rówocześnie.

Referencje:
http://www.WebMD.com
http://www.MayoClinic.org
http://www.medicinenet.com
http://psychcentral.com