Na podstawie objawów i przebiegu choroby, depresję można podzielić na kilka rodzajów:

1. Duża depresja to najczęstszy typ zaburzeń nastroju. Objawy depresji, które zostały opisane w jednym z poprzednich artykułów (https://kasiahp.wordpress.com/2013/12/16/objawy-depresji/), znacznie zaburzają zdolność chorego do pracy, odpoczynku, normalnego snu, jedzenia, odczuwania przyjemności itp. Nasilenie objawów może być łagodne, umiarkowane, średnio nasilone lub ciężkie. Zdarza się, że epizod depresyjny występuje tylko raz w życiu chorego, częściej jednak depresja ma charakter nawracający i epizody występują wielokrotnie. Każdy epizod depresji trzeba traktować poważnie i odpowiednio leczyć (lekami przeciwdepresyjnymi i psychoterapią).
2. Depresja poporodowa to epizod depresyjny występujący u kobiet po porodzie. Objawy są bardziej nasilone niż występujący częściej tzw. „baby blues”, czyli przejściowe i nieznaczne obniżenie nastroju po urodzeniu dziecka. Kolejny epizod może, ale nie musi wystąpić po urodzeniu kolejnego dziecka.
3. Depresja sezonowa (SAD – Seasonal Affective Disorder) występuje tylko w okresie jesienno-zimowym, prawdopodobnie wskutek niedoboru światła słonecznego.
4. Dystymia, czyli uporczywe zaburzenia nastroju, to stan przewlekłej, niezbyt głębokiej depresji, która nie upośledza codziennego funkcjonowania tak bardzo jak duża depresja, jednak powoduje, że chory ciągle źle się czuje i nie może żyć „na pełnych obrotach”. Wiele osób z dystymią miewa również epizody dużej depresji.
5. Choroba afektywna dwubiegunowa (choroba maniakalno-depresyjna) to inny, znacznie rzadszy typ zaburzeń nastroju. W chorobie tej oprócz epizodów depresyjnych występują stany podwyższonego nastroju, tzw. stany maniakalne. Epizody depresji i manii mogą następować naprzemiennie, albo chorych może mieć więcej epizodów depresyjnych w życiu (bardzo rzadko ma więcej epizodów maniakalnych). Zmiany nastroju z depresji w manię mogą być gwałtowne, częściej jednak następują stopniowo. W epizodzie depresyjnym objawy są takie same, jak w dużej depresji. W stanie maniakalnym chory cierpi na nadmiar energii, jest nadaktywny, gadatliwy, ma gonitwę myśli, nie może spać, mimo tego że nie czuje się zmęczony, może mieć nadmierny popęd seksualny. Stan maniakalny prowadzi do zaburzeń myślenia i obniżonego krytycyzmu, a w związku z tym skłonności do podejmowania złych decyzji, które mogą prowadzić do poważnych problemów w życiu chorego. Typowe jest też myślenie wielkościowe, np. chory uważa się za najlepszego w dziedzinie, w której może nie mieć wystarczającej wiedzy, lub sądzi, że wszystko mu się zawsze uda. Zaburzenia myślenia w połączeniu z nadaktywnością prowadzą do takich zachowań, jak nadmierne wydatki, bezkrytyczne inwestycje, wyzywający ubiór, zachowania promiskuityczne, nadużywanie alkoholu itp .

W chorobie afektywnej dwubiegunowej leczenie zależy od tego, czy chory jest w fazie depresyjnej, czy maniakalnej – tak więc podaje się odpowiednio leki przeciwdepresyjne lub przeciwpsychotyczne. Ponadto stosuje leki stabilizujące nastrój, które powodują, że epizody depresji i manii są znacznie rzadsze.