Uczucie smutku, osamotnienia czy żałoby jest normalnym stanem w życiu człowieka i nie wymaga leczenia. Każdy z nas odczuwał je czasem i był w stanie samodzielnie albo przy pomoc rodziny i przyjaciół powrócić do normalnego samopoczucia. Jednak gdy smutek nie mija przez kilka tygodni lub miesięcy, wydaje się niewspółmiernie głęboki do sytuacji życiowej i gdy towarzyszą mu inne objawy, wtedy należy podejrzewać depresję. Typowe objawy depresji klinicznej to zaburzenia w kilku strefach:

Nastrój
•Chory odczuwa obniżony nastrój, smutek lub uczucie „pustki”. Staje się płaczliwy, rozżalony, odczuwa lęki i niepokoje albo jest apatyczny.
•Traci zainteresowania lub nie odczuwa przyjemności przy wykonywaniu czynności, które wcześniej bardzo lubił.
•Jest niespokojny lub drażliwy (drażliwy nastrój może być dominującym objawem depresji u dzieci i młodzieży).

Myślenie
•Chory ma nadmierne lub nieadekwatne poczucie winy lub bardzo niską samoocenę (przekonanie, że jest nic nie wart).
•Odczuwa trudności w koncentracji uwagi i podejmowaniu decyzji.
•Ma nawracające myśli o śmierci lub samobójstwie, czasem tworzy plany odebrania sobie życia, rzadziej podejmuje próby samobójcze.

Zmiany fizyczne
•Ma zaburzenia apetytu, skutkujące utratą masy ciała lub znaczącym przyrostem masy ciała, na przykład ponad 5% w ciągu miesiąca.
•Cierpi na zaburzenia snu, takie jak kłopoty z zasypianiem lub budzenie się bardzo wcześnie rano, czasem nadmierną senność w ciągu dnia.
•Skarzy się na nadmierne uczucie zmęczenia lub utraty energii.

Jeżeli co najmniej 5 z tych objawów występuje przez większą część dnia, prawie codziennie przez co najmniej 2 tygodnie i jeżeli wpływają one negatywnie na funkcjonowanie w domu lub w pracy, należy podejrzewać depresję.